Το κόκκινο φόρεμα

2019-01-10

Από μικρή ένιωθα αμήχανα με τις καμπύλες μου. Κοιτούσα με αγωνία το στήθος μου να μεγαλώνει και την περιφέρεια μου να στρογγυλεύει. Σαν έφηβη άρχισα να κυρτώνω για μην προκαλώ με αποτέλεσμα να έχω προβλήματα με την πλάτη μου.

Όταν προστέθηκαν κάποια κιλά, τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο δύσκολα. Τα ρούχα μου άρχισαν να μοιάζουν με σάκους και συχνά στα μαγαζιά άκουγα την πρόταση «Δυστυχώς δεν έχουμε κάτι στο νούμερο σας!» πριν καν προλάβω να περάσω την πόρτα.

Μα για ποιόν τελικά ήταν αυτά τα ρούχα; αναρωτιόμουν. Οι γυναίκες γύρω μου έμοιαζαν σαν και εμένα, με στήθος, με περιφέρεια, με κοιλιά, με μερικά κιλά παραπάνω. Καμία σχέση με τα μανεκέν που ήταν δίμετρα, χωρίς στήθος και σαν στέκες που έμοιαζαν να ζουν με τον γυμναστή δίπλα τους.


Μεγαλώνοντας τα ρούχα μου έγιναν «βολικά». Αντρικά παντελόνια, φαρδιές μπλούζες και ριχτές έκανα στην εμφάνιση άχρωμη και εμένα αδιάφορη. Και βέβαια τα κιλά ανέβαιναν.

Όμως η ζωή μου έχει τη δική της πορεία και κάποια στιγμή έφτασα σε μια πολύ σημαντική καμπή και ήταν «ή τάν ή επί τάς», ή που θα άλλαζα, ή που θα αρρώσταινα. Θυμάμαι πόσο δύσκολη ήταν αυτή η περίοδος. Μια εικόνα πήρε εκείνη την εποχή τη θέση ενός συμβόλου της αλλαγής ένα φόρεμα. Το ονειρευόμουν μακρύ, εφαρμοστό, με μέση, να αναδεικνύει το μπούστο μου. Απλό, αλλά απόλυτα θηλυκό.

Δεν το είχα δει πουθενά, θα έλεγα ότι δεν ήταν καν στη μόδα, εγώ όμως το «έβλεπα» καθαρά μπροστά μου, το ονειρευόμουν.

Μια μέρα περνώντας έξω από ένα μικρό ημιυπόγειο μαγαζί με ρούχα στην γειτονία μου, είδα το φόρεμα των ονείρων μου να κρέμεται στην βιτρίνα,σε ένα υπέροχο βαθύ κόκκινο χρώμα. Κατέβηκα διστακτικά τα λίγα σκαλιά και ο πωλητής, που όπως αποδείχτηκε αργότερα ήταν και ο σχεδιαστής/ράφτης του, με κοίταξε από την κορφή ως τα νύχια. Άρχισε να μου δείχνει τα φαρδιά και άνετα σαν σάκους φουστάνια του και με προέτρεπε να δοκιμάσω φούστες με λάστιχο και ριχτές μπλούζες για να τις φοράω και με τα παντελόνια μου. Μιλούσε ασταμάτητα. Μάζεψα όλο το κουράγιο μου και ζήτησα το κόκκινο φόρεμα της βιτρίνας. Με κοίταξε με έκπληξη σχεδόν σαν να μην πίστευε στα αυτιά του αλλά κάτι στην στάση μου τον έπεισε να με αφήσει να το δοκιμάσω.

Κρυμμένη πίσω από κάτι μπόγους από μισοτελειωμένα ρούχα, το δοκίμασα τρέμοντας σχεδόν σαν έφηβη που βάζει για πρώτη φορά ψηλοτάκουνα και βγήκα να με δω στον καθρέφτη. Ήταν μια αποκάλυψη, όλη η μιζέρια είχε εξαφανιστεί. Ένιωσα τόσο γυναίκα που έλαμπα, η μέση μου τονιζόταν και το φόρεμα αγκάλιαζε το σώμα μου με το ελαστικό του ύφασμα. Ο πωλητής με κοιτούσε και είχε χάσει τα λόγια του, άρχισε να φανερώνει και άλλα παρόμοια φορέματα, ψελλίζοντας απίστευτο.

Έφυγα από το μαγαζί κρατώντας στα χέρια μου όχι ένα, αλλά δύο φορέματα. Ακόμα και σήμερα όταν το φοράω, 20 χρόνια σχεδόν αργότερα, νιώθω ότι αλλάζω και πάντα οι γύρω μου ρωτούν για το φόρεμα αυτό.

Από τότε αποφάσισα ότι άσχετα με τα κιλά και το στήθος ή την περιφέρεια μου, δεν θα ξαναφορέσω τίποτα που δεν θα αναδεικνύει το «θηλυκό» μου κομμάτι.

Το «κόκκινο φόρεμα» έγινε η αρχή ενός νέου δρόμου προς τον αυθεντικό εαυτό μου.

ΠΡOΣΦΑΤΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕYΣΕΙΣ

Τα νέα της εβδομάδας
 

Το καλοκαίρι φτάνει στο τέλος του, η αντίστροφη μέτρηση για την έναρξη της νέας σεζόν φτάνει και σύντομα οι βιτρίνες των καταστημάτων θα βάλουν τα φθινοπωρινά τους.